ดีกรีปริญญาตรีบัญชีบัณฑิตจากคณะบัญชี มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ แต่ฝักใฝ่ในงานอักษรตั้งแต่ครั้งยังเป็นนักศึกษาปี 1 โดยเริ่มมีงานเขียนประเภทเรื่องสั้นและบทกลอนตีพิมพ์ประปรายในนิตยสารไปยาลใหญ่ตั้งแต่ พ . ศ. 2529

ออกจากรั้วมหาวิทยาลัย ก็เข้าสังกัดกองบรรณาธิการนิตยสารไปยาลใหญ่โดยไม่รีรอ หลังจากนั้นอีกราวสามปีจึงขยับขยายเข้าสู่งานผลิตรายการโทรทัศน์สังกัดบริษัท เจเอสแอล จำกัด ก่อนไปศึกษาต่อด้าน Broadcasting ( วิทยุ - โทรทัศน์) ที่แคลิฟอร์เนีย

เริ่มงานเขียนคอลัมน์ประจำในหน้านิตยสารอีกครั้งหลังสำเร็จการศึกษาได้รับประกาศนียบัตรวิชาชีพด้านสื่อสารมวลชนกลับมาที่นิตยสารแพรวสุดสัปดาห์ ควบคู่ไปกับการทำงานผลิตรายการ เจาะใจ ให้กับต้นสังกัดเดิม ราวสองปีถัดจากนั้น ยอมตัดใจจากกระบวนการผลิตรายการ ออกมารวมหัวกับมิตรสหายทำงานเขียนบทละครทีวีเป็นการเฉพาะในนามกลุ่ม กระดาษพ่อ ดินสอแม่ และตั้งตนเป็นนักเขียนอิสระเต็มตัว มีพ็อกเก็ตบุ้คออกสู่สายตานักอ่านอย่างต่อเนื่องนับสิบกว่าเล่ม ได้แก่

สุขสันต์วันธรรมดา ( 2533), เหยียบโลกเล่น ไม่เห็นช้ำ ( 2540), เอนหลังอ่าน ( 2542), บุคคลไม่สำคัญของโลก( 2542), บันทึกคนเดินช้า ( 2543), เดินเล่นบนหลังคาโลก ( 2543), คิดถึงทุกก้าวที่เท้าย่ำ ( 2544), เด็ดดอกไม้ริมทาง ( 2544), หัวใจติดแสตมป์ ( 2544), งดออกอากาศ ( 2544), แผนที่ชีวิต เข็มทิศหัวใจ ( 2546), ฉากรัก (2547) , เที่ยวเชค (2548) , วัยอลวน 4 ตั้ม-โอ๋ รีเทิร์น ( 2548 ), คู่มือท่องเที่ยวอินเดีย-เนปาล (2548 ), ภูมิคุ้มใจ (2549 ), ใต้หมวกหิมะ (2549 ), เที่ยวพิพิธภัณฑ์ต่างแดน (2550 ), คู่มือท่องเที่ยวทัชมาฮาล-อัครา-ราชะสถาน (2550 )

อาจดูเหมือน เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย ค่อนข้างจับงานหลากหลายรูปแบบ ทว่าเมื่อพิจารณาดีๆแล้ว ทุกสิ่งที่เธอคลุกคลีมาโดยตลอดล้วนมีพื้นฐานเกี่ยวข้องกับการเขียน การอ่าน การใช้ภาษาทั้งสิ้น เช่นนี้แล้ว งานแปล จึงเข้าข่ายความสนใจของเธออย่างไม่อาจเลี่ยงไปไหนเสีย

กลางปีพ. ศ. 2544-2545 ผลงานแปลนิยายของเธอ คิทเช่น และ หลับ ได้รับการต้อนรับจากนักอ่านอย่างอบอุ่นด้วยดี และล่าสุดคือ ลาก่อนท์ซึกุมิ ในปี 2546

ล่าสุดขยับมาเขียนบทภาพยนตร์ 2 เรื่องติดๆกันคือ วัยอลวน 4 ตั้ม-โอ๋ รีเทิร์น และ เด็กหอ

ทุกวันนี้เพลงดาบแม่น้ำร้อยสายยังคงเขียนความเรียงเรื่องเที่ยวแนวถนัด เขียนบทภาพยนตร์ บทละครโทรทัศน์ แปลหนังสือ และที่ขาดเสียไม่ได้คือเดินทางท่องเที่ยวอย่างสม่ำเสมอ