สีสันจากปลายพู่กันเพลงดาบฯ
นิตยสาร ขวัญเรือน
พฤษภาคม 2005
คอลัมน์ นัดพบคนวรรณกรรม โดย มานี-ชูใจ

ใครเป็นแฟนของ เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย..นักเขียน นักเดินทางสาวคนนี้ คงรู้บ้างละว่าเธอชมชอบการวาดภาพและพิสมัยสีน้ำเป็นพิเศษ เธอฝึกฝนกระบวนยุทธ์สีน้ำอยู่นานหลายปี และเผยโฉมผลงานให้ได้ยลกันไปแล้วในหนังสือชื่อ ฉากรัก “ ถ้าเราอยากให้ฝีมือก้าวหน้าไปกว่านี้ก็ควรต้องทำบ่อยๆ อย่างตอนที่ทำฉากรัก เพราะต้องการบังคับตัวเอง คือต้องเขียนคอลัมน์ประจำ แล้วหาเรื่องให้ได้วาดบ่อยๆ ช่วงนั้นอาทิตย์นึงจะวาดรูปประมาณ 3 วัน มันก็เห็นผลนะ เห็นว่าเราควบคุมมือไม้ได้ดีขึ้น กะประมาณน้ำ สี กับกระดาษได้อยู่มือขึ้น “ การวาดรูปให้ทำบ่อยๆ พรสวรรค์ไม่เกี่ยว” เพลงดาบฯว่า และฝึกฝนด้วยการออกทริปวาดรูปกับ เป้ สีน้ำ ครูคนแรกที่สอนการวาดภาพอย่างเป็นระบบให้

“ ไปสนุกๆ ไปฟังในสิ่งที่ครูพูด ฟังแล้วฟังอีก ฟังซ้ำๆ เรียนแล้วสนุก ครสอนดี ก็เข้าใจแต่ทำไม่ค่อยได้หรอก(หัวเราะ) พอมาได้เรียนศิลปะอย่างเป็นระบบ สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกอัศจรรย์หรือสนุกไม่ใช่การวาดรูปเท่าไหร่ แต่คือการมอง เราไม่เคยรู้มาก่อนว่าการมองเห็นเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับการวาดรูป เลยเหมือนกับเราได้ดวงตามาอีกดวงหนึ่งที่สามารถทำให้เรามองต้นไม้แล้วเห็นน้ำหนัก

“ เมื่อก่อนเวลาเห็นต้นไม้ เราก็เห็นมันเป็นรูปทรงต้นไม้ สีเขียวๆ แต่ตอนนี้เรามองเห็นน้ำหนักของแสงของสีที่ก่อร่างเป็นรูปทรง เมื่อการมองเห็นละเอียดขึ้น ก็ทำให้เห็นความงามที่ลึกซึ้ง ลึกล้ำขึ้น...

“ อาจมีศิลปินที่เขาไม่เรียนเลย เขาวาดได้เลย แต่เราเป็นคนที่ต้องเรียนรู้อย่างเป็นระบบถึงจะได้เรื่อง รู้ว่าตรงไหนเป็นหลัหที่จะยึดได้ ก็อาศัยยึดไปก่อน ถ้าเราเดินเก่งแล้วก็ไม่ต้องจับหลักก็ได้ เพียงแค่ให้รู้ว่าหลักคืออะไร

“ ก่อนเรียนกับพี่เป้ก็วาดเล่นมาเรื่อย เวลาไปเที่ยวก็จะสเกตช์ภาพ นั่งรอรถ รอเครื่องเครื่องบินนานๆห็จะนั่งวาดรูปเล่นอยู่แล้ว วาดโปสการ์ดส่งหาเพื่อนบ้าง หรือไม่ก็สเกตช์ภาพไว้ในสมุดบันทึกของเรา แต่หลังจากเรียนก็เริ่มมีอุปกรณ์เป็นชิ้นเป็นอัน รู้ว่ากระดาษไหนคุณภาพยังไง ทำให้วาดได้เป็นจริงเป็นจังมากขึ้น”

ลองให้เธอเปรียบเทียบระหว่างรูปวาดกับรูปถ่าย เธอว่า

“ วาดรูปเราไม่กะจะเอาเหมือนอยู่แล้ว ถ้าจะเอาให้เหมือนก็ถ่ายรูปดีกว่า แต่มันจะได้สิ่งที่ภาพถ่ายทำไม่ได้ อย่างภาพตุ่มน้ำสีชมพูนี่ มันเป็นตุ่มสีขาวแต่เราเห็นว่าแสงมันลง แดดตอนกลางวันตกกระทบตุ่มสีขาวเต็มๆ มันก็ออกมาเป็นตุ่มสีชมพู ซึ่งมันเป็นความจริงในธรรมชาติแต่ในภาพถ่ายมันไม่มี ภาพวาดมันไม่ ‘ เหมือน’ หรอก แต่มัน ‘ ใช่’ “

ถามถึงภาพวาดในสไตล์ที่เพลงดาบฯชอบ เธอบอกชอบแบบเบลอๆอย่างของโมเนต์ ที่ดูแล้วเลือนๆ ไม่ชัด แต่รู้ว่าเป็นภาพอะไร ซึ่งเธอว่ายากทีเดียว

“ ชอบแบบนั้น แต่ยังทำไม่ได้หรอก มันยังไปไม่ถึงจุดที่สามารถจะทำได้อย่างใจนึก ต้องฝึกไปเรื่อยๆ ใช้วิธีศึกษาดูงานของศิลปินคนอื่นๆ การใช้โทนสีของเขา...เส้นทางนี้ยังอีกยาวไกล”

แม้จะมีผลงานสีน้ำออกมาให้เห็นในหน้าหนังสือ แต่เจ้าตัวยังบอกว่าตัวเองยังห่างไกลกับคำว่า ‘ ศิลปิน’ ตอนนี้ขอเป็นแค่คนวาดภาพประกอบก็พอ แฟนประจำของเพลงดาบฯอุ่นใจได้ว่าเธอไม่ทิ้งตัวอักษรไปไหนหรอก